DUCHOWOŚĆ PALLOTYŃSKA

Duchowość pallotyńska opiera się w zasadniczej mierze na duchowości św. Wincentego Pallottiego, która dzisiaj znajduje swoje odzwierciedlenie przede wszystkim w duchowych zapiskach Założyciela. Pallotti jest często określany jako apostoł i mistyk. Oznacza to, że jego duchowość była ścisłym połączeniem życia czynnego i kontemplacyjnego. Każda duchowość jest opisywana za pomocą szeregu charakterystycznych pojęć i przejawia się w określonym obrazie Boga i człowieka, systemie wartości i konkretnym stylu życia oraz wyraża się w uznanych modlitwach i świętach liturgicznych.

Zasadnicze wątki pallotyńskiej duchowości koncentrują się wokół idei „apostolstwa katolickiego, czyli powszechnego”, która jest wyrażona w nazwie Stowarzyszenia. Można powiedzieć, że wszystkie elementy duchowości pallotyńskiej mają odniesienie do powszechnego apostolstwa wszystkich wierzących.

W skondensowany sposób najistotniejsze wątki pallotyńskiej duchowości są sformułowane w Prawie Stowarzyszenia:

„Duch, którym żyją wszyscy członkowie Stowarzyszenia, nabiera wciąż nowego żaru z miłości, jaką Chrystus przyniósł na ziemię. Jako Apostoł Ojca Przedwiecznego ukazał On światu, że Bóg jest Nieskończoną Miłością; wzywa też człowieka stworzonego od początku na obraz Boży i przez śmierć swoją odrodzonego do życia w łasce, aby bez reszty poświęcił się Bogu i służbie ludziom oraz współpracował dla zbawienia świata”. Normą życiową członków Stowarzyszenia jest wielkoduszna miłość, które pragnie służyć i nie szuka swego (por. 1 Kor 13). Ona stanowi źródło i siłę naszej apostolskiej pracy i życia wspólnego. W niej jednoczy się nasza działalność apostolska dla zbawienia ludzi z życiem wewnętrznym. (…) W Świętej Rodzinie z Nazaretu i w pierwszej wspólnocie jerozolimskiej znajdujemy wzór, według którego mamy żyć zjednoczeni w miłości i poświęcać się wspólnie realizacji naszego apostolstwa” (Prawo SAK 10 i 13).