Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego jest międzynarodową wspólnotą księży i braci, założoną przez rzymskiego księdza św. Wincentego Pallottiego (1795-1850). Od nazwiska Założyciela pochodzi popularna nazwa: księża i bracia pallotyni. Oficjalna nazwa brzmi w języku łacińskim Societas Apostolatus Catholici. Pierwsze litery łacińskiej nazwy tworzą skrót SAC, używany przy nazwiskach pallotynów.

Czytaj więcej...

Jak każda instytucja w Kościele katolickim Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego posiada specyficzny cel, dla którego zostało powołane do życia. Na przestrzeni 170 lat oryginalne cele św. Wincentego Pallottiego były dostosowywane do wymogów sytuacji Kościoła i świata. Po Soborze Watykańskim II (1963-1965) Stowarzyszenie w czasie Zebrań Generalnych podjęło zadanie ponownego definiowania celów, zgodnie z pierwotnym zamysłem Założyciela, z uwzględnieniem historycznego rozwoju i aktualnych potrzeb Kościoła. Proste i zwięzłe zaprezentowanie tych celów, w sposób zrozumiały zwłaszcza dla osób nie używających na co dzień terminologii teologicznej i kościelno-prawnej, jest niełatwym wyzwaniem.

Czytaj więcej...

Duchowość pallotyńska opiera się w zasadniczej mierze na duchowości św. Wincentego Pallottiego, która dzisiaj znajduje swoje odzwierciedlenie przede wszystkim w duchowych zapiskach Założyciela. Pallotti jest często określany jako apostoł i mistyk. Oznacza to, że jego duchowość była ścisłym połączeniem życia czynnego i kontemplacyjnego. Każda duchowość jest opisywana za pomocą szeregu charakterystycznych pojęć i przejawia się w określonym obrazie Boga i człowieka, systemie wartości i konkretnym stylu życia oraz wyraża się w uznanych modlitwach i świętach liturgicznych.

Czytaj więcej...

Dzieło założone przez św. Wincentego Pallottiego miało burzliwą historię. W 1835 r. św. Wincenty Pallotti powołuje do życia i otrzymuje uznanie odpowiednich władz kościelnych dla nowej „instytucji” w Kościele. Była to wspólnota złożona z kilku księży, zakonników i osób świeckich, której nadano nazwę „Apostolstwo katolickie”. Idea była nowatorska na ówczesne czasy. Przez trzy lata „Apostolstwo katolickie” rozwijał się dynamicznie. Powstawały nowe dzieła i były realizowane nowe projekty. Rozwój został jednak w 1838 r. powstrzymany przez szereg niekorzystnych zbiegów okoliczności i nieporozumień tak, iż nowej instytucji groziło rozwiązanie. W kolejnych miesiącach członkowie „Apostolstwa katolickiego” prowadzili ożywioną korespondencję, by ochronić swoje dzieło.

Czytaj więcej...